ایالات متحده آمریکا
| نظام | قوه مجریه | ساختار سرزمینی | مرکز قدرت | الگو |
|---|---|---|---|---|
| جمهوری | ریاستی | فدرال | ریاست جمهوری و کنگره | چندحزبی |
قانون اساسی ایالات متحده که در سال ۱۷۸۷ تصویب شد یکی از قدیمیترین قانونهای اساسی مکتوب است که همچنان بهطور مستمر اجرا میشود. این قانون اساسی چارچوب یک جمهوری فدرال را تعیین میکند و بر اصل تفکیک قوا و محدودیت قدرت سیاسی استوار است.
در این نظام، قدرت سیاسی میان دولت فدرال و ایالتها تقسیم شده است و نهادهای اصلی حکومت در سه قوه جداگانه سازمان یافتهاند.
چارچوب کلی نظام
ایالات متحده یک جمهوری ریاستی فدرال است. رئیسجمهور همزمان رئیس کشور و رئیس دولت محسوب میشود و قوه مجریه را هدایت میکند. قوه مقننه در اختیار کنگره قرار دارد و قوه قضائیه توسط دیوان عالی و دادگاههای فدرال اعمال میشود.
این ساختار به گونهای طراحی شده است که هر قوه بتواند تا حدی قدرت قوه دیگر را مهار کند.
منشأ اقتدار عمومی
قانون اساسی ایالات متحده اقتدار عمومی را ناشی از اراده مردم میداند. این اصل در مقدمه قانون اساسی با عبارت معروف "We the People" بیان شده است.
شهروندان از طریق انتخابات نمایندگان خود را برای نهادهای مختلف انتخاب میکنند و بدین ترتیب در فرایند حکومت مشارکت دارند.
حقوق و آزادیهای اساسی
بخش مهمی از حقوق شهروندان در مجموعه اصلاحیههایی که به Bill of Rights معروف است تضمین شده است.
ساختار نهادهای سیاسی
- قوه مقننه: کنگره
- قوه مجریه: رئیسجمهور
- قوه قضائیه: دیوان عالی
توزیع قدرت
اصل مهم در این نظام تفکیک قوا و نظام کنترل و موازنه است.
اصلاح قانون اساسی
اصلاحیهها نیازمند تصویب دو سوم کنگره و تأیید سه چهارم ایالتها هستند.
← بازگشت